Outra vez caldo (reseña d"A grande evasión" en Música ao vivo)

Non queredes máis? Pois tomade outra de caldo. Esta é unha mini-recensión (ou así) que apareceu hai pouco na revista que saca AGADIC.

O rock de serie B dos Ataque Escampe dá o salto definitivo con este traballo bautizado cun aceno ao cine e outro aos Blur. A banda compostelá mantén os seus sinais de identidade (letras magníficas e torrenciais con envoltura acústica e estética sen pretensións) e enriquéceos cun grande traballo de produción por parte de Marcos Payno e Tomás Ageitos. A grande evasión é o seu mellor traballo ata o momento.

Falándomos de repeticións que fartan, institucións e demais é obrigado rematar con este tema de Hidrogenesse, que algún día acabará por facer estourar o reprodutor do carro da nosa ministra de transporte.

Non estamos todas, falta Carmiña Comosemenea...

Arrédate de min, Joe (crítica d"A grande evasión" en Mondosonoro)

Reivindicar la labor de John Sturges, Lee Marvin o Don Siegel, sin duda no es algo habitual, menos aún dentro de la escena musical gallega. Ataque Escampe emprenden un viaje sin retorno hacia la salvaje tradición norteamericana, añadiendo una infalible retranca gallega y encontrando nuevas posibilidades para pulir una propuesta personal por la vía de los itinerarios marcados por John Ford o Sam Peckinpah. Posmodernismo con múltiples referencias a las piezas de choque de un género cinematográfico (y literario) finiquitado hace décadas, pero que se resiste a desaparecer gracias a su profunda influencia en distintas generaciones. Pop gallego en clave western. C.B.

Quinta feira 12 de novembro tocamos ás 18:30 no teatro da Universidade de Vigo... Ahí es ná, Rafa.

E si, gostamos das vaqueradas, que pasa.

Gostamos por exemplo deste tema e sobre todo desta escena que lle serviu a Nacho Vegas (mandarémolo tamén ao paredón?) para dicir en "La pena o la nada":

Y te vi llorar
Un río a cada lado de tu rostro sin desmaquillar
Como la propia Katy Jurado
Con las nubes negras detrás

Crítica de "Galicia es una mierda" en Mondosonoro

A ministra de material e cachibaches de AE vén de atopar nalgún escuro recanto da súa casa unha crítica do "Galicia es una mierda" que xa deramos por perdida. Publicouse na Mondosonoro o ano pasado, en qué mes non recordamos e tampouco importa.

A puntuación que nos dá (3 estrelas e media sobre 5) é a mesma que lles concederon hai pouco aos Novedades Carminha, moito máis novos e guapos ca nós.

El humor negrísimo y la retranca galaico-portuguesa les sirven a los de Vista Alegre como revulsivo a la hora de enfrentar este trabajo que provoca sentimientos encontrados desde un primer momento. No dejan títere con cabeza, alusiones a personajes y caracteres tanto gallegos como universales en las que esgrimen reflexiones kamikazes acompañan una música, no olvidemos lo realmente importante, que tanto se asienta en el folk de raíz anglosajona como en las canciones nacidas para cantar en las tascas marineras (SIC): "Quero ser o malo da película" o "Vista Alegre". La grabación cuenta con un par de himnos pedestres tan sencillos como heterodoxos, "A granxa de Alexandre" y "A banda desdenhada". Un paso adelante para una banda que parece haber cuidado al máximo la producción (SIC) introduciendo todo tipo de instrumentos que hace que su propuesta sea aún más alborotadora.

Aai os tempos nos que iamos de malotes. Tamén Alvin Lee é agora vello, aínda que non o creades. Vai a montaxe espectacular do "I'm going home" de Woodstock.

Crítica d"A grande evasión" no Diario de Ferrol

Novidades: A Regueifa. A grande evasión. Ataque Escampe.

Disque no mundo da música está todo inventado, que é moi difícil facer algo realmente orixinal e que todos os novos álbums son copias doutras obras anteriores. Pois iso que llo digan aos composteláns Ataque Escampe, que co seu segundo LP en estudo están a reinventar o rock acústico baixo a etiqueta de “rock de serie B”. Despois do irreverente e novidoso “Galicia es una mierda”, presentan “A grande evasión”, un disco que, sendo fiel ao estilo da banda, presenta unha importante renovación tanto no aspecto musical como no letrístico. Ataque Escampe sempre amosaron a súa vontade de innovar na súa música e non facer produtos repetitivos. En “A grande evasión” aparecen unha batería eléctrica (SIC) e mais uns teclados que no álbum anterior non figuran, o que permite dotar á parte musical dunha maior complexidade.
Este disco, a diferenza de “Galicia es una mierda” ou mesmo daquela primeira maqueta chamada “Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos” ten unhas melodías máis lentas, mesmo melancólicas. No que se refire ás letras, presentan a complexidade á que nos teñen habituados. En cada unha das cancións mestúranse elementos cinematográficos –o propio nome do disco está sacado dun filme de John Sturges–, con elementos da poesía galega ou do teatro. Mesmo fan evocacións a elementos da cultura de masas que marcaron a infancia dos músicos, como o coñecido videoxogo “Super Mario Bros”, que inspira o tema “Sempre nos matan”. “A grande evasión” pódese descargar de balde baixo licenza “copyleft” desde o web da Regueifa Plataforma.

A esta ministra moláballe máis a crítica do Lavesedo, aínda que nos dese algo de caña. De todos os xeitos benvido sexa o pronunciamento.

Para completar o melífluo do post pensaba pór a banda sonora de "La aldea de Arce". Porén, hoxe hai activismos que merecen máis intensamente unha homenaxe, sobre todo cando unha mesma non puido cumprir a causa dunha inoportuna gripe (non sei se A ou simplemente de serie B). Así que me toca, vai un tema dun dos grandes normalizadores do noso idioma, sobre o noso idioma. Minha pátria é minha língua. Livros, discos, vídeos à mancheia. E deixa que digam, que pensem, que falem...

De conversa no furancho, traballando na tarabela

Polo gratificantes que resultaron os acontecementos da pasada semana obsequiaremos as nosas millóns de lectoras cun post retrospectivo, algo no que non nos prodigamos en exceso.

O xoves á noite a delegación compostelá das Ataque Escampe estivo a laretar no Planeta Furancho, a taberna musical que vén de abrir o companheiro Vituco na Radio Galega Música e na que, excepcionalmente, deixan falar de todo a quen por aló fai parada. Mesmo permiten botar unhas pezas se acompaña o ánimo. E hai que dicilo, as reseñadas virtudes escasean agora mesmo neste sector da hostalaría galega.

Podedes deixar caer os cóbados na barra e escoitar polo miúdo o que aquela noite se falou premendo aquí.
(Fe de erros: contra o que sinalou algunha ministra, os Violent Femmes evidentemente SI son ianquis; ademais a definición dada de criptozooloxía non é a mellor, mais bom).

E sábado tivemos bolo no local da asociación Tarabela en Don Ramiro (Lalín). Foi bastante entrañábel porque o público apoiou de principio a fin. Ademais había máis artistas entre o respectábel que no escenario. Isto acontece sempre, mais nesta ocasión era bastante especial. Para dar unha lixeira idea do que alí se cocía, diremos que esta ministra de novas tecnoloxías recorda perfectamente terlle asinado un setlist á mesmísima Chus Pato, imaxe que nin Breton sería quen de suxerir. Logo do concerto saímos pola capital do Deza coa (atenta) xente do Tarabela, entre a que estaban Josóleo dos Motor Perkins e mais Carlos Quintá de Linho do Cuco, quen prometeu enviarnos un pasodoble en galego que podía acaer para o noso directo. Rematamos no último local emulando os bailes de Michael Jackson, xa sen ninguén alleo ao grupo. Nooormal...

Aquí vos deixamos a versión de "Estrela errante" no Planeta Furancho. A ecualización está daquela maneira mais o video ten a súa coña.

Ataque Escampe en Planeta Furancho

Sábado tocamos en Lalín. Non será por non anuncialo...

Mais antes, este xoves a partir das 23:00, a delegación "compostelá" de AE estará nas ondas de Planeta Furancho, o novo programa da Radio Galega Música conducido polo companheiro Vituco Neira.

Responderemos con períodos longos e, obviamente, tocaremos un par de temas country.

"Cuando el buen tiempo las viste de estreno..."

Xa sabedes que este sábado 10 tocamos por vez primeira en Lalín, terra de dúas ministras, co que supoñemos que entre o público haberá bastantes caras coñecidas. Fainos ilusión recuperar periodicamente o encanto do "grupo de Javi" (así denominamos as Ataque Escampe, de forma maliciosa, as bandas afeccionadas que dan concertos só para os colegas). A cita é no Centro Social A Tarabela ás 00:00.

Advertido isto, falamos xa do videoclip que se está a xestar para un dos temas que máis nos satisfacen d"A grande evasión". Sábado pasado e aproveitando o veraniño de San Miguel (cumpría que fose calor para a idea que nos andaba na cabeza) deslocámonos á Illa de Arousa para gravar as imaxes canda a companheira Viñas. Non pasamos desapercibidas, e obviamente non foi por famosas... Había un par de nenos que estaban sentados a medio metro de nós coa boca ben aberta, así que visualmente debe de ser bonito, o conxunto. Okis, deixarémolo aquí para non cargarnos o estrañamento posterior.

E concluímos cun videoclip de La costa brava que trata tamén de xente que non pasa desapercibida, ou si... Depende. En calquera caso é un tema do que gostamos moito e que mesmo tivemos en mente versionar hai tempo. Pura contradición: Su estilo de vida tan convencional me produce tanta envidia... Vémonos en Lalín.

Reseña en Faro da Cultura

Fuxindo do cotián
A grande evasión dos Ataque Escampe

DANIEL LAVESEDO

Está recente aínda a presentación do terceiro traballo dos Ataque Escampe, A grande evasión, (A Regueifa Discos, 2009), tamén dispoñíbel, coma todos os anteriores, para ser descargado de balde dende a sitio web d’A Regueifa Plataforma. Na altura en que se traza a liña entre as grandes bandas e as mediocres, o combo con epicentro emocional no bairro compostelán de Vista Alegre achega unha calidade sonora que se vai afastando paseniño da etiqueta de serie B da man de M.Payno, a exercer de produtor do novo disco e coma sempre perto de todo o interesante que abrolla nas comarcas da Galiza central dende os tempos en que espertaba conciencias con Xenreira. Se á mellora nas músicas de Ataque Escampe engadimos a continuidade dunhas letras retranqueiras e coidadas, -até o punto de ter máis musicalidade elas nos anteriores traballos ca o propio son do grupo-, hai que coincidir coa análise de D. Salgado: a banda pasa a reválida e faino con nota.

A grande evasión chega aproximadamente un ano despois do suceso que tivo Galicia es una mierda (A Regueifa Discos, 2008), con 15 000 descargas e algún que outro ataque dos que non entenderon a crítica retranqueira e se enganaron coa provocación, -punk para L. Gómez-. De feito, houbo algúns que incluso pensaron que a censura era o mellor método para non incomodar as mentes autoodiantes da clientela que sobe e baixa nas escaleiras mecánicas mentres mira chegar a primavera e as semanas fantásticas. Malia estas e outras pequenas e curiosas anécdotas, no espazo que houbo entre traballo e traballo o mundo criativo da banda non parou de ferver e agasallaron os seus seguidores con Galicia es una fiesta, (A Regueifa Plataforma, 2008) cos remixes do Dr. Painkiller de cinco dos temas do segundo traballo da banda. Tamén houbo mudanzas na formación, malia conservaren intacto o núcleo formado aló polo comezo do século na Facultade de Filoloxía da USC por Samuel Solleiro, Roi Vidal, Miguel Mosquera e Álex Charlón, e así a marcha do acordeón de Francesc Esteve, Paq, deu lugar á entrada dos teclados de Lois García.

Este novo traballo dos composteláns foi pensado coma unha viaxe arredor do mundo. Segundo eles mesmos teñen manifestado, despois de empregar Galiza como metáfora do mundo decidiron escoller o mundo como metáfora de Galiza e deste xeito tirar de Steve MacQueen para encetar un LP que engala e vai dun continente a outro, de Islandia ao Nilo, de Arabia até o lago Ness, para rematar chegando de volta a Alcatraz e confesar que na casa sempre se come moito mellor… e que as viaxes ás veces poden sentar mal. Mais neste caso a viaxe é estrictamente literaria, as imaxes e as sensacións seguen a nos chegar dende as letras, -feitas en conxunto por todos os membros-, e non dende unha sonoridade, mellorada, pero que apenas racha a monotonía do rock acústico de raigame americana con lixeiras chiscadelas á rumba ou ao vals e un regusto final que en case todos os temas é altamente popie. Guitarras acústicas acompañadas do violín ou do banjo, ás veces incluso do kazoo, que vén sendo sinal de identidade dende os comezos. Quizais o resultado agardado nunha banda en que os membros non teñen formación musical senón filolóxica e que fachendean, aínda que sexa coa boca pequena, de facer música que lle gusta especialmente á xente que non gusta da música. Porén, se é un feito innegábel que máis da metade das novas e escintilantes estrelas da música apenas saben tocar máis ca catro acordes nunha guitarra, -cando hai sorte-, habería que falar moi polo miúdo quen gusta realmente da música.

Xa está dito que a autoetiqueta de “rock de serie B” comeza fallar por resesa e a provocación quizais xa non sexa tan punk: arrecende máis a pop, sen deixar de ser provocación. Provocación intelixente. O único medo é que o salto dado, -de xuntaren cancións feitas aquí e acolá e ensarillalas sen moita orde a criaren un disco argallado como peza total, unha viaxe ben pensada polo mundo de fóra-, remate por lles tirar frescura a Ataque Escampe. Mentres isto non aconteza, gocemos coa súa andaina.

Só tres cousas que comentar:

1-non se menciona unha ministra, a avoa da cámara;

2-a crítica está ben documentada e achega reflexións interesantes;

3-non deberían existir certos medos: fomos, somos e seremos sempre UNS frescos.

E ben, si hai unha ministra con formación musical, e non pouca. Ten un papel estelar no recén gravado terceiro videoclip de Ataque Escampe (falaremos del en breve) e achéganos como despedida do post esta lixeira e simpática peza tradicional de Abingdon, a cargo dunha agrupación local que leva por nome "Radiohead".

Fervesteiro

As Ataque Escampe tocamos este venres ás 22:30 no VII festival autoxestionado e multidisciplinar Fervesteiro, en Ferrol.

E falándomos de barrios nos que abundan os companheiros do metal, desta vez deixámosvos cun que tivo o detalle de finar o mesmo día e a mesma hora en que presentabamos o novo disco en Compostela, ademais de ser veciño noso na única reseña que nos fixeron nos medios galegos. É esta a nosa humilde forma de corresponder. Ademais coincide que sae tamén Michael Jordan e Serbia xoga hoxe a final do Eurobasket...

¡Por los suelos, señora (y caballero)!

Antes de nada PERDÓN máis unha vez á xente que non gosta dos posts-taboleiros. E sobre todo a aquela que ten pedidos pendentes desde hai un tempo. Estabamos a fixar as promocións definitivas co resto dos grupos d'A Regueifa Tenda, xa están aquí e son prezos tirados:

1 CD novidade (por exemplo A grande evasión) - 9 euros
1 CD anterior (por exemplo Galicia es una mierda) - 6 euros
2 CDs calquera da Regueifa Tenda- 12 euros
2 camisolas da Regueifa Tenda - 15 euros
camisola + CD novidade - 15 euros
camisola + CD anterior - 13 euros
camisola + 2 CDs calquera da Regueifa Tenda - 20 euros

Lembrámosvos que o Ed Wood... non está editado fisicamente e que as camisolas de "La Galice..." están esgotadas. Ah, e da camisola branca no talle M xa non hai nada.

Como xa saberedes, todo o material de AE está tamén dispoñíbel nos concertos. Os inmediatos son en Ferrol este 25 de setembro (Festival Fervesteiro) e en Lalín o 10 de outubro (Centro Social Tarabela).

E ben, despedirémonos vendendo para outros, a ver que ides pensar. Hoxe "inauguramos" un xeito de rematar os posts que estará dedicado ao noso amor non correspondido: a música. Para comezar propómosvos este delicado latexo erótico da mellor banda de Compostela.

Ay chinita que sí...

O xen cos Gen

-Si, Rafa, o que che conto. Que nin son nin pretenden ser virtuosos, que suscitaron unha polémica nacional, que cambiaron varias veces de formación e que fan rock de serie B. E non, non son as Ataque Escampe.

http://www.fotolog.com/los_gen

http://www.losgen.com/index.aspx?id_seccion=102

-Vale, Sonia, vale. O que ti digas. Mais eu resístome a crer que as AE copiaran etiqueta ningunha. Prefiro pensar, por exemplo, que cando no 2006 adoptaron esa bandeira do "rock de serie B" foi porque lles saíu a elas mesmas da cabeza e porque lles pareceu simpática e acaída. É posíbel que eses días fosen comprobar na Internet se ese termo xa estaba acuñado, e que visen que si, e que porén pensasen que tanto tiña porque a idea non deixaba de ser tan súa como dos outros, e que ademais era altisimamente improbábel que a un grupo musical de Zaragoza lle importase o que fai ou deixa de facer un grupo de colegas de Compostela...

-Boeno, déixao. Xa está ben de ralladuras, falemos doutra cousa... Rafa, ti por qué cres que no tema "Ti es Lawrence?" din contra o final "para os turcos que queiran ser bos"? E ademais... esa última palabra é con b ou con v?

Playback, a última aventura

Playback é a derradeira historia de Philip Marlowe, o máis duro entre os sentimentais. Nela amósase ao lector/a de volta de todo e acomodado na indulxencia. Vamos, un romance que nunca se debeu ter escrito.

Nós, que xa bebemos un cubata canda Nonito Pereira, que xa saímos reseñadas en La Coz de Galicia, que xa editamos un EP de techno e que mesmo estivemos a hora e cuarto de tocar para Touriño e Areces, non deixamos atrás unha traxectoria tan digna como para ter que salvagardarmos aureola ningunha. Por iso este mércores 26 no programa "El plató" de Televigo (21:00) imos paripear un playback logo da entrevista. E estamos tranquilas, porque nin somos tan negadas como para non comprobar se están os micros abertos nin aspiramos a emocionar a xente.

Venres e xa é tradición anual, tocamos no noso estimadísimo Café Uf de Vigo. O concerto comeza ás 00.00.

Por outra banda, aí atrás AE (e GalegoZ) volvemos soar en Radio 3 nun programa adicado ao compilatorio Onze máis 15.

Como é a sincronía de labios? oolaiiníííííí

Se vai AE a Bueu vou, se non vai AE non vou

Polo menos este mércores nosoutras, por moito que lle doa a Aarón de Xoán e Aarón, só imos por iso. Ben, por iso e mais por algunha outra cousa (en breve publicaremos as facturas das paparotas coma os The Homens, non queremos ser menos).

Vémonos cuarta feira ás 22 h. no parque da Casa da Cultura de Bueu.

Delirios de grandeza (Ataque Escampe en Radio 3)

Nós imos ir ver a un Cohen de 75 anos hoxe en Castrelos.

Outro posíbel exercicio de mitomanía que vos propomos é escoitar as Ataque Escampe en Radio 3, algo que só ocorrera cando o Manifesto Dobarrista.

Foi este martes 11 cando abrimos o programa "El postre" co último título que poriamos na nosa porra particular. Cousas veremos...

Xa están aquí as novas camisolas!!

Para la niña y para el niño. Para @s popis e para @s punkis. Para todas as fisonomías. En tres cores diferentes. E o mellor de todo, estas non comportan risco para os vosos trazos faciais!

O deseño, obra da companheira Alba Viñas, podédelo apreciar mellor en todas estas fotos no noso Facebook.

-talles muller: S M L (azul e branco)
-talles home: S M L (azul, mostaza e branco)


Estarán á venda nos concertos, ao módico prezo de 8 euros. Tamén as podedes conseguir como sempre n"A Regueifa Tenda" e aproveitar as súas magníficas promocións -joder, como soa isto ; )-

Por outra parte, informan dende o noso ministerio de economía de que Ataque Escampe está a soar en Radio 3. Procuraremos estar atentas.

Mañá toca depresión en Castrelos, mais da pracenteira!