Galicia es una fiesta- Ataque Escampe meets Dr.Painkiller

Xa está aquí Galicia es una fiesta (Ataque Escampe meets Dr.Painkiller), o novo experimento sonoro da sociedade AE-Payno, que se manterá no vindeiro disco longo. Podedes descargar de balde o EP ao completo dende A Regueifa Plataforma.

1. Anakiro Toriyama

2. 3 bailes con Lenin

3. Galicia es una fiesta

4. Nadina en Bristol

5. Canción para pechar a parte de abaixo do Ruta

Manu Payno: Trompeta en "3 bailes con Lenin".

Álex Salgueiro: Melódica en "Anakiro Toriyama" e pianos en "3 bailes con Lenin".

Tomás Ageitos: Mesturas e masterización.

Marcos Payno aka Dr. Painkiller: Produción e mesturas.

PÉS QUE VOAN

Coñecemos o asasino en serie no máis inseguro dos lugares, entre trompetas celestes e respiracións nocturnas. Descubrimos alí que a merda tamén pode ser resplandecente coma xilófonos de cores e que o ritmo non se leva no sangue, senón nun maletín secreto e metalizado. Daquela demos en nos mergullar no sonoro do profundo, no reino onde impera esa bola que todo o mundo invoca (alí onde os ollos non repousan nunca). Agora gastamos a pista do asfalto e da humidade co dinamismo que nos roubara a adolescencia, seguimos perdendo mais coa convicción de irmos gañando. A pólvora fica mollada coa suor das palabras.

Mais the show must go on!! Galiza remixada con scrachtes. Let’s move our asses!! Enchoupados na miseria da vida, para así, por fin e dunha vez por todas, sermos quen de voar co pés. It’s the party shit! In the party, ti. Cada día máis linda e máis flow. 6 por 8 cantos latexos son?

Concerto multitudinario

Coincidindo coa presentación en Compostela de Estaleiro Editora, as AE (incluída Paq) poñeremos punto e final a todo este desvarío cun concerto multitudinario o mércores 17 de decembro (Tarasca, Compostela, 22:00). Están convocados todos os axentes sociais, culturais, económicos, SINDICAIS, deportivos, relixiosos, históricos e individuais do país. E claro, tamén Carlos Figueiras. Antes tocarán os californianos The Name.

O que está á esquerda de Ferrín é Prisciliano, quen senón.

E un día despois, estrea n'A Regueifa Plataforma do noso segundo EP. Por xuntarnos con malas compañas que nos comen a cabeza, nesta nova entrega de cinco temas revisamos todos os nosos principios ideolóxicos.

A banda mutante...

Nós coñecemos o cantante da Banda Mutante. A outra noite estivemos tomando unhas cañas con el e comentaba que o galego non era unha lingua coa que encher todo un repertorio, que unha ou dúas peciñas abondaban porque ao final co que realmente podes abrir campo é co inglés, e co castelán un pouco. Tamén dicía que un grupo ten que ter unha estética pouco convencional, para distanciarse da xente do común. Se queredes comprobar de primeira man esta orixinal proposta podedes asistir á actuación da Banda Mutante na gala do Premio Festivaleiro de Komunikando 2008, o sábado 13 de decembro ás 22:00 na Gentalha do Pichel. Nós temos claro que imos estar todas na primeira fila.
Pouco despois, a semana que vén, sairá un novo EP de cinco temas nos que as AE revisamos todos os nosos principios ideolóxicos. Tamén poremos fin á xira cun concerto multitudinario no Tarasca, evento para o que deseñamos un cartaz co que entreterse un cacho (anda xa nos comentarios do noso myspace).

...nunca foi ao Levante

Pasamos por fin a relatar a segunda parte da xira catalá.

Deixamos Compostela o mércores ben cedo, con moitos cds para irmos escoitando no carro. Para combater os quilómetros fixemos algún cadáver esquisito que quedou bastante aproveitábel coma canción (da mesma maneira e con algúns retoques saíunos hai xa décadas a letra de "Ourizo"). Comemos cochinillo en Arévalo (preto de Madrid) e foi unha estafa, porque ficamos con fame. Chegamos á noite a Àgres, a aldea do Paq, na que ía un frío polar (pola mañá nevara). Ceamos de balde no bar do seu curmán, que nos tratou coma marquesas e que nos descubriu o "café-licor" (non confundir co referente galego que tedes na cabeza). Tanto nos prestou esta bebida que nos acompañou durante os catro días no País Valenciá, e abofé que enganaba o cansazo.
O xoves tocaba bolo en Catarroja, unha vila dos arredores da cidade de València. Non houbo, esa é a verdade, demasiada xente, mais a que se achegou a vernos era bastante agradábel e atenta, ou iso aparentaba. Tralo concerto saímos pola cidade (quen non lembra as excelencias que se dicían da Ruta del Bakalao?) e fomos a unhas cantas discotecas. Como era previsíbel non ficamos moi contentas, pero en València seguro que hai máis cousa que esa... Aquí dan conta (en catalán) do bolo en Catarroja.
O venres xantamos con grande pracer no casco vello de Xàtiva, entroutras cousas Arros al forn. Á noite tocamos en Alcoi, unha cidade que pode ter os habitantes de Compostela, tranquilamente. Bastante público, bastantes aplausos, bastantes discos vendidos. Bastante rubor en nós tamén. Nunca quixemos preguntarlle a Paq se tiña moitos familiares. Logo de saírmos por Alcoi collemos un taxi e fomos durmir a un antigo convento que agora está ocupado. Estaba moi limpo e ben organizado. Ah, e o taxista que nos levou foinos contando durante o traxecto chistes de galegos, hai que foderse.
Cando á mañá seguinte deixamos o convento notamos os corpos castigados, eramos uns cristos co calvario doutro bolo por diante. Antes do concerto en Crevillent (moi preto do mítico país murciano) tivemos unha especie de cea-conferencia sobre Galiza coa xente do Casal, na que non faltou algunha persoa que definiu os galegos coma "seres estraños" (cousa certa que en ningún momento rebatemos). Ao bolo asistiu máis público do que nun principio calculabamos, xa que ese mesmo serán había manifestacións en València. Andaba por aló un afábel marziano atacado de morriña. No concerto non estivemos moi afortunadas, e menos na saída. No medio da efusión que sempre caracteriza a fin dun directo de AE, e en ausencia de backstage, o Miguel saíu con toda a présa do mundo pola porta, a escuras e sen percatarse da reixa que estaba a medio pechar á altura dos seus ollos. O resultado, a foto do post anterior, que ben podería ser candidata aos Pulitzer do terror. Esa noite durmimos nun apartamento preto de Elxe, no medio do palmeiral máis grande de Europa e cunha praia na mesma porta. Iso si, a un grao de temperatura.
O camiño de volta non tivo moito que contar. Unicamente que foron de novo moitos quilómetros e que había neve a saco e que se nos antollou cear churrasco na Gudiña. E fixémolo, que para algo somos un grupo de rock (galego).

Perderemos nós

A poucas horas do acto, as Ataque Escampe confirmamos publicamente unha decisión que viñamos considerando desde onte: non participaremos na homenaxe a Voces Ceibes que terá lugar esta tarde na USC. Unha serie de malentendidos coa organización (non sabiamos da colaboración no evento da Fundación 10 de Marzo que depende do sindicato CCOO; eramos o único grupo participante) e o coñecemento do altísimo grao de institucionalización que terá o acto, fixéronnos tomar esta decisión talvez precipitada. As Ataque Escampe nunca nos sentimos cómodas entre fastos e persoeiros, e estes sen dúbida non habían sentirse moito mellor escoitándonos a nós. Así, POR COHERENCIA COA NOSA FORMA DE PENSAR E DE ENTENDER A MÚSICA, ATAQUE ESCAMPE NON ACUDIREMOS Á HOMENAXE. Mais queremos deixar constancia de que A NOSA DECISIÓN NON QUERE IMPLICAR EN NINGÚN CASO UN AGRAVIO CARA O COLECTIVO VOCES CEIBES, polo que sentimos un profundo respecto.

Nós non venceremos. E a moita honra.

E lembrade, o sábado na Gentalha!

Máis tortas

Con tanta torta váisenos vir abaixo a dentaduuuuuraaa.

Ben, ao asunto. Como todo o mundo sabe quen non cantaba en galego durante o rexime franquista era porque non quería. Si é certo que existía algunha restrición, pero resultaba doado salvar os obstáculos con numerosas variantes, entroutras as que seguen: traducir o 95% da canción ao castelán, cantar acompañad@ dun bo feixe de persoas para repartir culpas (non perder o segundo 2:33!!) ou lograr ser tan friki tan friki nas letras que resultases inofensiv@ (aínda que máis adiante foses carne de versións para Ataque Escampe). Con todo, había quen cantaba o que lle petaba coma Celso Emilio. E por iso este xoves 4 ás 20:00 tocaremos tres peciñas na Homenaxe a Voces Ceibes que terá lugar na Facultade de Medicina.

Xa o sábado 6 compartiremos cartaz coas nosas estimadas Sacha na Horta na Gentalha do Pichel, dentro dos actos do Foro Social Galego. Será ás 23:00.

Da xira polo País Valenciá, que deu para moitas anécdotas de nuestra señora, xa falaremos cando teñamos o material gráfico (un saúdo para B.). O que si podemos adiantar é que a paella mediterránea como tal non existe (é unha invención barata coma o potaje gallego que din servir en Madrid) e que hai tortas que un non pode esquecer, aínda que xa as probara moitas veces. Senón que llo pregunten á pobre reixa do Casal Jaume I de Crevillent, que tivo a mala sorte de romper cando deu coa cabeciña do Miguel.

Bo proveito.